Փաշինյանը հրապարակայնորեն հստակեցրել է իր տարածքային խաղաղության տեսլականը. Հայաստանը 29743 քառակուսի կիլոմետր է, հողերի հավասար փոխանակումներով և այն շրջանակով, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը պետք է «միմյանց հանգիստ թողնեն բոլոր հարցերում»։ Առաջին անգամ Հայաստանի կառավարությունն իր խաղաղության բանաձևին կցել է կոնկրետ տարածքային գործիչ. գործիչ, որը պաշտոնապես բացառում է Արցախը, տեղահանված բնակչությանը և ռազմագերիներին պաշտոնական դիվանագիտական ​​բառապաշարից: Արձանագրությունը ցույց է տալիս, թե ինչ նախընտրական ծրագրային բացթողումներ էին ընդամենը հուշում. Արցախն այլևս Հայաստանի քաղաքական ապագայի մաս չէ։ Աղբյուր.RH Ներսում, 14 հոկտեմբերի, 2026 թ.Երբ կառավարությունն անվանում է կոնկրետ տարածքային գործչի և ընդունում է «բոլոր հարցերից» անջատվելու բանաձևը, դա կապում է այդ գործչի հետ բոլոր ապագա բանակցությունների հետ: Արցախը սակարկելիից անցել է բացառվածի. 100,000+ տեղահանվածները Հայաստանի հայտարարած քաղաքականության մեջ չունեն հայրենադարձության շրջանակ: Բաքվում պահվող գերիները Հայաստանի դիվանագիտական ​​լեզվով կարգավիճակ չունեն. Հայրենիքը, ինչպես Հայաստանի իշխանությունն է բնորոշում, չափված, ֆիքսված ապրանք է:

Հոկտեմբերի 13-ին Վարշավայի անվտանգության ֆորումում ԱԳ նախարար Միրզոյանը կոչ արեց ԵՄ Արևելյան գործընկերության «հիմնական վերակառուցում»՝ զգուշացնելով, որ այն պետք է հարմարվի «հիմնականորեն փոփոխված քաղաքական լանդշաֆտին»։ Նրա ձևավորումը Հայաստանին դիրքավորում է որպես ԵՄ-ի Հարավային Կովկասի անփոխարինելի գործընկեր՝ միաժամանակ պահելով ԵՄ անդամակցությունը մշտական ​​հետաձգման մեջ:Ինքնիշխանության հարցը դրված է լռության մեջ. Ինքնորոշող հանրապետությունը, որը ձգտում է ԵՄ անդամակցությանը որպես ռազմավարական խարիսխ, կսահմանի պայմաններ և ժամկետներ: Փոխարենը, Միրզոյանի լեզուն հուշում է, որ Հայաստանը արժեքավոր է ԵՄ-ի համար հենց այն պատճառով, որ այն մնում է առանց խարսխվածության՝ հասանելի գործընկերության համար, բայց ոչ հավատարիմ: Սա վաճառողի հարաբերություն է, ոչ թե դաշինք: Աղբյուր.Հետք, հոկտեմբերի 13.

Նախատեսվում է, որ մինչև 2027 թվականի վերջը Հայաստանի պետական ​​պարտքը կաճի մինչև 17,83 միլիարդ դոլար՝ պայմանավորված բյուջեի մշտական ​​դեֆիցիտի պատճառով, որտեղ ծախսերը գերազանցում են եկամուտները։ Պաշտպանության բյուջեն 2027 թվականի համար ավելանում է 9,5%-ով, սակայն չկա համապատասխան հատկացում կամ իրավական դաշտ Արցախից տեղահանված 100,000+ հայերին հայրենադարձելու համար։Հատկացումը բացահայտում է Հայաստանի ռազմավարական առաջնահերթությունները։ Պարտքի աճը` զուգորդված պաշտպանության հետ, ավելանում է, մինչդեռ տեղահանված արցախահայերը մնում են անօթևան, վկայում է այն մասին, որ պետությունը ներդրումներ է կատարում ռազմական կարողությունների մեջ` անկախ այն տարածքից, որը պաշտպանում է այդ կարողությունները: Սա բյուջետային անհամապատասխանություն է։ Հայաստանը նախատեսու՞մ է վերականգնել Արցախը, թե՞ պարտքային կառույցն արդեն զիջել է այն։ Աղբյուր.Հետք, հոկտեմբերի 13.

Հոկտեմբերի 13-ին վարչապետ Փաշինյանը մեկ տողով կոչ արեց «ստորագրել և վավերացնել խաղաղության պայմանագիրը»՝ առանց Արցախի պաշտպանության, ռազմագերիների հայրենադարձության կամ մարդասիրական պայմանների հիշատակման։ Հայտարարությունն արտացոլում է նրա 2026 թվականի նախընտրական ծրագրում տիրող ռազմավարական լռությունը, որտեղ զրո հիշատակումներ են եղել Արցախի կամ ինքնորոշման մասին։Հայրենիք-ինքնիշխանության տեսանկյունից լռությունը հետևանք է։ Հայաստանի նախկին բնակչությունը և տարածքը պաշտպանող մեխանիզմներ չունեցող խաղաղության գործիքը կարգավորում չէ. այն վավերացնում է կորուստը: Փաշինյանի պարզեցված հաղորդագրությունը՝ վավերացնել հիմա, հետո քննարկել տարածքային հարցերը, փլուզում է Հայաստանի բանակցային դիրքը՝ նախքան պայմանագրի ստորագրումը։ Աղբյուր.Արմենպրես, հոկտեմբերի 13.

OC Media-ի հոկտեմբերի 13-ի հաղորդագրության համաձայն՝ ընդդիմադիր քաղաքական գործիչները հեռանում են Հայաստանի իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունից ՏԻՄ ընտրություններից առաջ: Դժբախտությունները հետևում են Քաղաքացիական պայմանագրի փաստագրված օրինակին, որը հավաքագրում է հանրաճանաչ ընդդիմադիր թեկնածուներ՝ արագացնելով հունիսի 7-ից հետո տեղական մակարդակում համախմբումը:Ինքնիշխանության ենթատեքստը ընթացակարգային է, բայց հետևանքային: Ժողովրդավարական համակարգերը սովորաբար տեղական իշխանությունը բաշխում են մրցակից կոալիցիաների վրա: Երբ մեկ իշխող կուսակցություն ընտրություններից առաջ կլանում է մրցակից թեկնածուներին, այն կարճ միացնում է այս բաշխումը` տեղական մրցումները վերածելով մրցումների մեկ դաշինքի շրջանակներում: Հայաստանի ընդդիմությունն ավելի արագ է կորցնում ենթակառուցվածքները, քան կարող է վերականգնել այն: Աղբյուր.OC Media, հոկտեմբերի 13.

Հայաստանի աշխատանքի նախարար Թորոսյանը հոկտեմբերի 13-ին խորհրդարանին ասաց, որ կառավարությունը չի մասնակցի Արցախից տեղահանված 100,000+ հայերի սեփականության իրավունքների միջազգային քարոզչությանը: Փոխարենը, տեղահանված անձինք պետք է անհատապես հետապնդեն պահանջները: Բնակարանային աջակցության բարձրացումը մերժվել է. կառավարությունն առաջարկեց նայել Երևանից դուրս.Հայաստանի տարածքային ամբողջականության հետևանքները խիստ են. Երբ Փաշինյանի նախընտրական ծրագրում զրոյական հիշատակումներ են եղել Արցախի, ինքնորոշման կամ ռազմագերիների մասին, դա կարելի է որակել որպես ռազմավարական երկիմաստություն։ Սակայն նախարարների հայտարարությունները, թե պետությունը չի պաշտպանի տեղահանված հայերի միջազգային իրավական պահանջները, ազդարարում են հայրենիքի նախկին բնակչության համար անպատասխանատվության պետական ​​դոկտրինան: Աղբյուր.ArmToday, հոկտեմբերի 13.

Այս շաբաթ Ռուսաստանը սահմանափակումներ մտցրեց հայկական ապրանքների արտահանման վրա՝ ստիպելով կառուցվածքային առևտրի վերակողմնորոշում. ավանդաբար Ռուսաստան ուղարկվող ապրանքներն այժմ վերահասցեավորվում են դեպի Ղազախստան, Վրաստան, Ուկրաինա, Իրաք, Ուզբեկստան և ԵՄ շուկաներ: Ժամկետները նշանակալից են. այս սահմանափակումները համընկնում են Ռուսաստանի շարունակական լծակների հետ YUKZHD երկաթուղային մենաշնորհի և նրա ջանքերի հետ՝ պահպանելու Կրեմլի հետ համահունչ քաղաքական ակտիվները Հայաստանի ներսում:Թվում է, թե Մոսկվան կիրառում է տնտեսական պարտադրանքը՝ որպես հետադարձ գործիք, հենց այն դեպքում, երբ թուլանում է Կրեմլի քաղաքական ակտիվները ուղղակի քաղաքական ազդեցության միջոցով պահպանելու նրա կարողությունը: Առևտրի սահմանափակումների համաձայնեցումը ՅՈՒԿԺԴ-ի ճնշման հետ և Կրեմլի կողմից դաշնակիցների (օրինակ՝ Կարապետյանի խմբակցությունը) տնտեսապես ռազմավարական ակտիվների վրա (օրինակ՝ TRIPP) դիրքավորելու հետ, ենթադրում է համահունչ ռազմավարություն. Ռազմավարական հարցն այն է, թե արդյոք այս առևտրային սահմանափակումները և ենթակառուցվածքային ճնշումները կիրառվում են որպես համակարգված հարկադրանքի փաթեթ, որը նախատեսված է կանխելու միջանցքի վերաբանակցումը և տնտեսական հայրենադարձությունը: Նման ճնշումներից Հայաստանի անկախությունը պահանջում է ոչ միայն նոր առևտրային ուղիներ, այլ հստակություն, թե ով է վերահսկում դրանց պայմանները: Աղբյուր.JAMnews, հոկտեմբերի 12.

Հոկտեմբերի 12-ին վարչապետ Փաշինյանը պաշտոնապես բացեց Ամուլսարի ոսկու հանքը Վայոց ձորում՝ պնդելով, որ բնապահպանական բոլոր մտահոգությունները վերացվել են։ Նույն օրը WTC Yerevan-ի զարգացման բեկումնային քայլը վկայակոչեց «դարավոր պետական ​​գաղափարախոսությունը» և կապիտալի արդիականացումը: Այս առաջատար նախագծերը ստանում են պետական ​​հովանավորություն և գաղափարական շրջանակ այն պահին, երբ Արցախի խորհրդարանը երեք ամսից ավելի թափուր է, դեսպանների հրավերներն արգելափակված են, իսկ 100,000+ Արցախից տեղահանված հայերը չունեն հայրենադարձության համահունչ շրջանակ:Հակադրությունը ուսանելի է. մինչ Փաշինյանի կառավարությունը ներդնում է գաղափարական պատմությունը Երևանի հորիզոնի և հարավային Հայաստանի ոսկու արդյունահանման մեջ, արցախյան տեղահանումը լուծվում է միայն 10,000 ընտանիքի բնակարանների միջոցով, նույնիսկ վերնագրով նշված չէ Փաշինյանի 2026 թվականի նախընտրական ծրագրում, որը պարունակում է զրոյական հղումներ Արցախին, ինքնատեղահանմանը, ինքնորոշմանը: Ենթակայությունը պարզ է. Փաշինյանի պետական ​​գաղափարախոսությունը կենտրոնացած է մայրաքաղաքի և նրա շրջակայքի վրա, մինչդեռ Արցախում պաշտպանվող հայերի տարածքն ու ժողովուրդը կառավարվում է որպես ժողովրդագրական և նյութատեխնիկական խնդիր, քան վերականգնվում է որպես հայկական հայրենիք։ Աղբյուր.OC Media, հոկտեմբերի 12.

Հոկտեմբերի 12-ին Radio France International-ին տված հարցազրույցում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ ԵՄ անդամակցությունը Հայաստանի «վերջնական նպատակը» չէ, այլ «տարբերակ», որը հայերը պետք է որոշեն ապագայում. Հայտարարությունը Հայաստանի հիմնարար ռազմավարական ուղղությունը դնում է մշտական ​​հետաձգման մեջ՝ միաժամանակ հավատարիմ մնալով ԵՄ չափանիշներին, անկախ նրանից, թե ի վերջո որ դաշինքին է անդամակցում Հայաստանը:Այս շրջանակը բացահայտում է ռազմավարական անհամապատասխանություն. իսկական ինքնիշխանությունը պահանջում է սահմանադրական հավատարմություն ազգային շահերին խարսխված որոշակի ուղղությամբ: Փոխարենը Փաշինյանը հայերին առաջարկում է հավերժ աճուրդ անցկացնել Մոսկվայի և Բրյուսելի միջև, որը հետաձգվել է չնախատեսված պլեբիսցիտի համար, առանց որևէ ռազմավարական պարտավորության որևէ ուղղությամբ մինչև ապագա պահը: Գործնական արդյունքն այն է, որ Հայաստանը միաժամանակ ենթարկվում է երկու վեկտորների ճնշմանը՝ կախված Ռուսաստանի անվտանգության երաշխիքներից՝ ընդունելով ԵՄ չափանիշները, առանց այն համահունչության, որը Հայաստանին հնարավորություն կտա բանակցել ուժից: Մշտական ​​մարտավարական անորոշությունը փոխարինում է ռազմավարական հստակությանը։ Աղբյուր.Արմենպրես, հոկտեմբերի 12.