Մինչ Փաշինյանը COP17-ի ժամանակ Երևանում հանդես էր գալիս խաղաղության հայտարարություններով, Ադրբեջանի նախագահը Բաքվում սրում էր հայերի դեմ ապամարդկայնացնող արտահայտությունը՝ «մանուկների մարդասպաններ», «հայկական ֆաշիզմ», «բարբարոսներ», «ռազմական հանցագործներ»: Զուգահեռ ուղու օրինաչափությունը համահունչ է. զիջումներ կորզել խաղաղ բանակցությունների ծածկույթի ներքո՝ միաժամանակ ուժեղացնելով ատելության խոսքի խոսքը ներքին տարածքում: Սա բանակցություն չէ. դա հոգեբանական նախապատրաստություն է հակամարտության շարունակման կամ պարտադրված կարգավորման համար:Պաշտոնական ապամարդկայնացնող հռետորաբանությունը, որն անհամատեղելի է հակամարտությունների բարեխիղճ կարգավորման հետ, ազդանշան է տալիս բանակցային կառույցին: Երբ պետության ղեկավարությունը միաժամանակ ներկայացնում է հայերին որպես ենթամարդկային, մինչ պայմանագրերի քննարկումներն առաջ են գնում, անհամաչափությունը բացահայտում է վատ հավատը: Ատելության խոսքը պատվաստում է տեղական ընտրազանգվածին փոխզիջումների դեմ. դա ոչ թե պատահական նախապատմություն է բանակցությունների համար, այլ կանխամտածված ձևավորում: Արձանագրությունը ցույց է տալիս, որ Ադրբեջանի ղեկավարությունն օգտագործում է խաղաղ բանակցությունները որպես ծածկույթ՝ վերջնական մերժման կամ միակողմանի վերաիմաստավորման համար պատմողական հողի ընդլայնման համար: Աղբյուր.Հրապարակամ, 17 հոկտեմբերի, 2026 թ.

ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղար Գուտերեշը հոկտեմբերի 16-ին Երևանի առաջնորդների գագաթնաժողովում հստակորեն հորդորեց Հայաստանին և Ադրբեջանին իրականացնել խաղաղության համաձայնագրի դրույթները կալանավորված անձանց վերաբերյալ: Փաշինյանը հայտարարեց, որ մտադիր է ստորագրել, բայց իր բանակցային բանաձևը՝ «միմեանց հանգիստ թողեք» (տարածք = 29,743 քառ. Սա բացթողում չէ. դա ջնջում է։ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարը կալանավորված անձանց անվանում է որպես խաղաղության իրականացման պահանջ: Փաշինյանի շրջանակը նրանց լիովին բացառում է պարտադիր դիվանագիտական ​​բառապաշարից։ Հայ ռազմագերիները շարունակում են պատանդ մնալ ցանկացած ստորագրված պայմանագրի շրջանակներից դուրս. Ավելի քան 100,000 տեղահանված արցախահայերը վերածվել են բնակարանային լեզվի. Արձանագրությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի սեփական իշխանությունը ջնջել է հայրենիքն ու նրա գերիներին Հայաստանի ապագան կերտող դիվանագիտական ​​կարգավորումից: Աղբյուր.OC Media, 16 հոկտեմբերի, 2026 թ.

Հայաստանի կառավարության նոր «ուրացական» շրջանակը պետական ​​ճնշման թիրախներ է անվանում Առաքել արքեպիսկոպոս Քարամյանին և Վազգեն եպիսկոպոս Միրզախանյանին։ Հատկանշական է բաց թողնված. Նավասարդ արքեպիսկոպոս Կճոյյանը, որին Փաշինյանի վարչակազմը նախկինում վկայակոչել էր փողերի լվացման և օֆշորային սկանդալի մեջ ներգրավված լինելու մեջ: Ընտրովի ընդգրկումն ու բացառումը բացահայտում է զեկույցը որպես քաղաքական գործիք, ոչ թե ինստիտուցիոնալ հաշվետվողականություն:Հավատքի հաստատությունները հայկական ինքնության կրող տարրեր են. դրանք չեն կարող փոխարինելի լինել պետական ​​ապարատի հետ։ Երբ կառավարությունը սպառազինում է մեղադրանքները որոշ հոգևորականների դեմ, մինչդեռ պաշտպանում է մյուսներին, որոնք նախկինում նշված էին իր իսկ գրառումներում, նա չի պաշտպանում Եկեղեցին, այլ իշխանություն է հաստատում նրա վրա: Ընտրովի տրամաբանությունը ցույց է տալիս. Եկեղեցին գնահատվում է ոչ թե որպես ինքնավար հաստատություն, այլ որպես քաղաքական հավատարմության տեղանք։ Աղբյուր.Հրապարակամ, 17 հոկտեմբերի, 2026 թ.

Երևանում COP17-ի կենսաբազմազանության գործընթացի ընթացքում Ադրբեջանը մտավ Սյունիքի Շիկահող արգելոց՝ ինքնիշխան Հայաստանի տարածք, և սկսեց ծառահատել: Երբ հարցրեցին ոտնձգության մասին, Հայաստանի կառավարությունը այն շեղեց որպես «քաղաքական հարց»: Բնապահպան Սիլվա Ադամյանն ուղղակիորեն հակադարձեց Փաշինյանի COP17 կենսաբազմազանության ելույթին՝ հայտարարելով. «Ադրբեջանը ներխուժել է Շիկահող և կտրում է մեր ծառերը, և մեզ ասում են՝ դա քաղաքական հարց է»։Հայրենիքը քաղաքական վերացականություն կամ տարկետման հարց չէ։ Տարածքային խախտումը իրական ժամանակում, որը համարվում է դիվանագիտական ​​նախապատմություն, բացահայտում է Հայաստանի բնապահպանական պարտավորությունների և ինքնիշխան հողը պաշտպանելու կարողության կամ պատրաստակամության միջև առկա բացը: Հայաստանը, որը չի կարող պաշտպանել Շիկահոգին ադրբեջանական ակտիվ հատման գործողություններից, չի կարող վստահորեն պարտավորվել ո՛չ կենսաբազմազանության պահպանման, ո՛չ տարածքների պահպանման վրա: Աղբյուր.Հրապարակամ, 18 հոկտեմբերի, 2026 թ.

Երևանում COP17-ի ժամանակ, որը համարվում էր Հայաստանի արևմտյան առանցքը, Փաշինյանը ընդունեց Ռուսաստանի անշարժ ատոմակայանը Ռոսատոմի ղեկավար Լիխաչովի հետ հանդիպելուց հետո՝ նահանջելով արևմտյան մոդուլային այլընտրանքներից: Նույն շաբաթ, հոկտեմբերի 14-ին RZhD-ի գլխավոր տնօրեն Բելոզերովի հետ հանդիպելուց հետո, նա հայտարարեց, որ «խնդիր չկա» Ռուսաստանի երկաթուղային կոնցեսիոն հետ կապված և բացառեց երրորդ երկրի փոխանցումը: Երկու հակադարձումները եղան ԵՄ վիզային ռեժիմի ազատականացման բանակցությունների առաջխաղացման ընթացքում:Ժամկետները բացահայտում են կառուցվածքային հակասությունները։ Հայաստանի միջազգային շրջանակն ընդգծում է բազմավեկտոր էներգետիկ և տրանսպորտային անվտանգությունը. Փաստացի որոշումները ենթակառուցվածքի կառավարումը փակում են ռուսական կոնցեսիոն շրջանակների մեջ: Երբ Հայաստանի երկակի փրկագծերը՝ կայուն միջուկային և երկաթուղային հսկողությունը, երկուսն էլ ապահովված են Մոսկվայի կողմից, ի՞նչ է մնում իրական էներգետիկ անկախությունից կամ տարանցիկ ինքնավարությունից: Օրինակը հուշում է, որ Արևմուտքի կատարողական ներգրավվածությունը դիմակավորում է ռուսական կառուցվածքային կախվածությունը խորացնող: Աղբյուր.Հրապարակամ, 16 հոկտեմբերի, 2026 թ.

Iran International վերլուծությունը (հոկտեմբերի 17) փաստում է Իրանի միջանցքային ազդեցության էրոզիան, քանի որ հասունանում են այլընտրանքային տարանցիկ ուղիները Միջին միջանցքով և կովկասյան այլ ուղիներով: Փաշինյանը միաժամանակ բարձր է գնահատել Իրանի գործընկերությունը, մինչդեռ Թեհրանի ռազմավարական կշիռը Կովկասում նվազում է։ Երբ հարևան տերության լծակները թուլանում են, Հայաստանի բանակցային դիրքը տեսականորեն պետք է բարելավվի, քանի դեռ կառավարությունը չունի և՛ տեսլականը, և՛ դիվանագիտական ​​ենթակառուցվածքը՝ այն օգտագործելու համար:Բոլոր ոլորտներում օրինաչափությունը համահունչ է. արտաքին սահմանափակումները անհետանում են (Թրամփի հրաժարումը պատժամիջոցներից), հակառակորդ ուժերը թուլանում են (Իրանի միջանցքային լծակները նվազում են), և Հայաստանի բանակցային դիրքը չի բարելավվում: Սա չեզոք քաղաքականության շեղում չէ. այն ազդարարում է արտաքին հնարավորությունները ինքնիշխան առավելության վերածելու համակարգված ձախողում: Աղբյուր.Իրան Միջազգային, հոկտեմբերի 17.

Հոկտեմբերի 17-ին Կարապետյանի քաղաքական դաշինքը կազմակերպեց Գյումրիի հոբելյանական աղմկահարույց միջոցառում՝ նվիրելով փողոցների վերանորոգումը և գնահատելով COP17-ի ծախսերը որպես վատնման: Ներքաղաքական ուղերձը պարզ է. Կրեմլի աջակցությունը վայելող ընդդիմությունը կարող է դա անել. կառավարությունը վատնում է. Այդուհանդերձ, Պուտինը 2026 թվականի ապրիլի 1-ին տեսախցիկի առաջ Կարապետյանին անվանեց «մերոնք»՝ ճանաչելով նրան որպես ռուսական անձնագիր ունեցողի, ում հայկական քաղաքական գործունեությունը Կրեմլի առաջնահերթությունն է։Կրեմլի անունը կրող ակտիվը չի կորցնում այդ անվանումը, երբ իր հաղորդագրությունների ալիքը տեղափոխում է բնակարանաշինության հռետորաբանություն: Գյումրիի իրադարձությունը փորձում է հանրային ռեկորդը տեղափոխել ներքին պոպուլիզմի մեջ։ Այն օպերատիվորեն ձախողվում է. այն ժամանակ, երբ Պուտինը ձեզ հայտնի է անվանել, փողոցի ոչ մի վերանորոգում չի ջնջում ապրիլի 1-ի կադրերը: Աղբյուր.@armtoday, հոկտեմբերի 17.

Հոկտեմբերի 17-ին Էջմիածնի թանգարանների և արխիվների տնօրենը դատապարտեց կառավարությանը՝ Սուրբ Էջմիածինը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր տնօրեն Խալեդ ալ-Անանիի Երևանի երթուղուց բաց թողնելու համար։ Ե՛վ Էջմիածնի տաճարը, և՛ Զվարթնոցը 2000 թվականից ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ են. Կառավարությունը կազմակերպել էր այցը և նախընտրեց բացառել Մայր Աթոռը՝ ընդգրկելով Զվարթնոցը։Բացթողումը բացահայտում է, թե ինչպես են գործում աստվածաբանական և տարածքային ջնջումը միասին ներկայիս քաղաքականության պայմաններում: Հայ առաքելական եկեղեցու նստավայրը վարչականորեն հանվում է պետական ​​դիվանագիտությունից, ինչպես Արցախը ջնջվում է նախընտրական ծրագրից։ Այս օրինաչափությունն ազդարարում է եկեղեցու համակարգված ինստիտուցիոնալ մարգինալացումը Հայաստանի դիվանագիտական ​​ձայնի շրջանակներում: Աղբյուր.@armtoday, հոկտեմբերի 17.

Հոկտեմբերի 18-ին Թրամփը ստորագրեց գործադիր հրաման՝ հրաժարվելով Ռուսաստանից էներգետիկ պատժամիջոցներից ժամեր անց, երբ ադրբեջանական SOCAR-ը հայտարարեց Գազպրոմից գազի գնումների մասին՝ վերացնելով միակ արտաքին մեխանիզմը, որը կարող էր սահմանափակել Ռուսաստանի հետ կապված ենթակառուցվածքները հայկական տարանցիկ միջանցքում: Փաշինյանի «բազմավեկտոր» արտաքին քաղաքականությունն այժմ գործում է պատժամիջոցների վակուումում.Ոչ թե այն պատճառով, որ Հայաստանը ձեռք բերեց ինքնիշխան լծակներ, այլ այն պատճառով, որ Վաշինգտոնն ընտրեց ռուսական էներգետիկ եկամուտները զսպման փոխարեն: Առանց Մոսկվայի հետ կապված ակտիվների վրա ԱՄՆ-ի պատժամիջոցների ճնշման, միջանցքը սակարկելի է դառնում Մոսկվայի և Բաքվի միջև՝ Հայաստանին թողնելով առանց արտաքին սահմանափակումների, որոնք կարող էին ստիպել իրական ինքնիշխանության պաշտպանությունը: Աղբյուր.Կիևի փոստ, հոկտեմբերի 18.