Կառավարության ընտրովի եկեղեցական կարգապահությունը բացահայտում է քաղաքական հաշվարկը, ոչ թե բարեփոխումը
Փաշինյանի կառավարության «հավատուրացների» զեկույցում Կաթողիկոսին, արքեպիսկոպոս Քարամյանին և եպիսկոպոս Միրզախանյանին անվանել են կուսակրոնության ենթադրյալ խախտումների համար, սակայն ակնհայտորեն բաց են թողել Արարատյան թեմի արքեպիսկոպոս Կճոյաններին, որոնց նախկինում Փաշինյանն անվանել էր ենթադրյալ փողերի լվացման համատեքստում։ Ընտրովի թիրախավորման օրինաչափությունը ենթադրում է քաղաքական բանակցություններ, այլ ոչ թե հետևողական եկեղեցական կարգապահություն:
Հավատքի տեսանկյունից բացթողումը պատմությունն է: Եկեղեցու ներսում իրական հակակոռուպցիոն բարեփոխումները կկիրառեն հետևողական չափանիշներ. փոխարենը կառավարությունը որոշ եպիսկոպոսների անուններ է նշանակել՝ մյուսներին պաշտպանելով: Օրինակը հուշում է, որ Եկեղեցու կարգապահությունը զենք է կիրառվում որպես բանակցային գործիք՝ պարգևատրելով եպիսկոպոսներին, ովքեր համապատասխանում են կառավարության խաղաղության շրջանակին, մինչդեռ մեկուսացնում են նրանց, ովքեր դիմադրում են: Սա ազդարարում է, որ Հայաստանի առաքելական ավանդույթը դիտարկվում է որպես քաղաքական ռազմավարության փոփոխական, այլ ոչ թե որպես պաշտպանության արժանի անկախ ինստիտուտ: Հարց բարձրացվեց՝ կառավարությունը պաշտպանում է Եկեղեցին, թե՞ զինակոչում է խաղաղ գործընթացի շրջանակներում։